Je bent het gemiddelde van de 5 mensen waarmee jij het meeste omgaat

Denk maar eens na: stel dat jij een paar kilo kwijt wilt raken. Maar om je heen heb je vooral mensen die ook wel met wat kilo’s minder zouden kunnen, maar zij vinden het wel best. Zij zitten liever met een zak chips te Netflixen op de bank. Terwijl jij het de hoogste tijd vindt om nu eindelijk eens van die kilo’s af te komen door gezonder te gaan eten en te gaan sporten.

Hoe groot schat je de kans dat het je lukt om wat kilo’s kwijt te raken? Die is klein, heel klein zelfs. Want de mensen om je heen gunnen jou best een fijner leven. Maar door zelf aan de slag te gaan met je kilo’s, duw je hen ook met de neus op de feiten. En dat willen ze helemaal niet. Bovendien willen ze eigenlijk niet dat jij verandert. Wel zo veilig allemaal.

Ze zullen je keuze dus bewust en onbewust gaan torpederen. Je krijgt bijvoorbeeld continue te horen dat je eens gezellig moet doen, dat je vroeger veel leuker was of juist dat je prima bent zoals je bent.

Jij moet dan, als dit de mensen zijn waarmee je het meeste omgaat, wel heel stevig in je schoenen staan om die gezondere levensstijl vol te houden. Dus dat lukt je waarschijnlijk niet en je valt uiteindelijk weer terug in je oude leefstijl. En dan is iedereen weer blij. Behalve jij…..

Misschien wil je geen kilo’s kwijt. Maar heb je wel eens geprobeerd te stoppen / minderen met roken of alcohol? Dan zul je dit ongetwijfeld ook herkennen. Maar ook bijvoorbeeld als jij keihard wilt werken om je doelen te bereiken, terwijl je vrienden liever lui dan moe zijn. Wat je ook wilt veranderen, als je omgeving dat liever niet wilt dan is het lastig om vol te houden.

Zo werkt dat ook als je een bedrijf wilt gaan starten of nog leuker; je bent al een poosje bezig, het gaat best lekker en je wilt nu echt die omzet gaan verdubbelen. Hoewel je op socials als Instagram regelmatig andere dingen worden voorgehouden, is ondernemen over het algemeen hartstikke leuk, maar wel gewoon keihard werken. Met de nodige opofferingen en met vallen en weer opstaan. Weinig komt zomaar aangewaaid. En als kers op de taart; geen enkele garantie op succes. Maar des te leuker is het als het wel lukt, toch?

Wil jij starten met ondernemen, maar heb jij vooral mensen in je omgeving die genoegen nemen met een parttime baantje? Liefst met wat toeslagen erbij. Die het allemaal wel best vinden? Of die alleen maar bezig zijn met de (zogenaamde zekerheid) van een vast contract? Of nog erger: die ongelukkig zijn in hun baan, maar blijven zitten waar ze zitten om hun pensioen veilig te stellen? En daarvoor bereid zijn in die rotbaan met die vervelende baas te blijven hangen? En al klagend en steunend hun leven aan zich voorbij laten glijden. Onder het mom van ‘zekerheid’.
Helemaal prima als iemand hier volledig achter staat. Maar als dit jouw omgeving is, dan is het best lastig om je droom na te jagen en voor die verdubbeling van omzet te gaan. Want jij hebt even geen tijd meer om mee te gaan naar de kroeg. En dat wordt je niet in dank afgenomen.

De meeste mensen besteden veel tijd met familie, die je niet zelf kon kiezen, of met vrienden. Die je vaak nog kent van je schooltijd. Maar passen zij (nog) wel bij jouw ambities? Of houden ze je eigenlijk tegen? Zelf kom ik ook uit een omgeving waar niemand ondernemer is. En waar een vast contract met aansluitend pensioen als de heilige/veilige graal gezien werd. Terwijl mij dat juist altijd benauwde.

Ik wilde zelf mijn ding doen en kansen pakken. Het roer weer eens volledig omgooien als het saai werd. En vooral geen baas boven me, waarvan ik eigenlijk vaak (een paar uitzonderingen daargelaten) vond dat hij/zij sowieso niets toevoegden, behalve een hoop gedoe. Maar toen ik na jaren worstelen in loondienst (ja, ik heb het echt wel geprobeerd) besloot ervoor te gaan en ondernemer te worden, kreeg ik ineens te maken met allerlei mensen in mijn omgeving die hun angsten op mij gingen projecteren. Zo belde mijn moeder me een week na de inschrijving bij de KvK van mijn 1e bedrijf, in hartje kredietcrisis, op en stelde me de opbeurende vraag; ‘het lukt je zeker niet?’. Ze was waarschijnlijk alleen maar bezorgd. Maar leuk is anders.

Aan de ene kant werd ik er vastbesloten door om te slagen. Te bewijzen dat het je wel lukt. Maar toch planten dat soort opmerkingen stiekem een zaadje in je hoofd. Waar twijfel de kans krijgt om te ontspruiten.

Want mijn moeder was uiteraard niet de enige die dat soort opmerkingen en vragen had. En dat zaadje ontkiemt elke keer een beetje meer als het eens tegenzit in je bedrijf. En dat doet het onherroepelijk een keer. En het grappige is dat, als het je na jaren hard werken financieel voor de wind gaat, dat eigenlijk ook weer niet goed is. Je voldoet dan wel aan hun voorwaarden, want je hebt dan weer (een soort van) financiële zekerheid. Waarschijnlijk verdien je zelfs meer dan je in loondienst zou doen. Maar zo zeker als in een vaste baan is dat inkomen natuurlijk niet. En je bouwt niet automatisch pensioen op. En je kunt ziek worden. Dus wordt daar weer op gefocust. Vaak gebeurt het alleen maar omdat die mensen om je geven. Maar helpen doet het meestal niet.

Conclusie: ga ervoor en doe gewoon lekker waar je zelf zin in hebt. Laat je vooral niet adviseren door mensen die zelf nog nooit gedaan hebben wat jij wilt, maar wel hun mening klaar hebben over jouw slagingskansen. Laat je hooguit beïnvloeden door mensen die jou al voor zijn gegaan en weten waar ze het over hebben!

Maar naarmate je langer onderneemt, leer je ook steeds meer ondernemers kennen. En die stellen je dat soort vragen niet. Die geven je juist complimentjes als het je goed gaat. Of beuren je op als het tegen zit. Van hun gezelschap krijg je vaak energie, terwijl degene die je keuze steeds in twijfel trekken je meestal energie kosten.
Andere ondernemers, groot of klein, vinden het ook niet gek als je een keer een afspraak afzegt omdat je nog even door moet trekken. Zij weten dat je soms iets moet opofferen om te komen waar je wilt. Of omdat het nou eenmaal moet.

Maar wat dan? Radicaal breken met al die mensen die je onbedoeld naar beneden drukken en terug in hun (schijn) veilige kamp willen halen? Of moet je dan alleen nog maar omgaan met like-minded types?

Dat is nou ook weer niet nodig. De meesten, vooral je familie en vrienden, doen het vaak alleen maar omdat ze willen dat het goed met je gaat. En voor hen betekent dat vaak nou eenmaal een vaste baan met een vast inkomen en een gegarandeerd pensioen. Maar vertel hen wel dat je niet steeds wilt worden geconfronteerd met hun angsten en dat een beetje vertrouwen in jou wel fijn zou zijn. De meeste mensen hebben namelijk helemaal niet in de gaten dat ze het doen. En zoek ondertussen, naast hen, vooral een nieuw netwerk van gelijkgestemde mensen. Waarmee je ideeën kunt uitwisselen en energie kunt opdoen over ondernemen.

En blijft iemand uit je omgeving dan toch steeds door zeuren? En wordt het niet beter als je er een goed gesprek over hebt gevoerd? Het kan pijnlijk zijn, maar soms moet je afscheid van iemand nemen. Mensen komen en gaan nou eenmaal in je leven. Meestal loop je een hele tijd samen op gedurende je leven, maar komt ergens op dat pad toch een kruising waar jullie ieder een andere kant opgaan. Dat is vaak niet leuk, maar wel hoe het gaat. Laat je dromen niet in de weg staan door de ‘verkeerde’ mensen om je heen!

Kijk maar eens om je heen. Succesvolle mensen omringen zich met andere succesvolle mensen. Ondernemers omringen zich met andere ondernemende mensen. Sportieve mensen omringen zich met andere sportievelingen. Als jij jezelf omringt met mensen die dingen doen die jij ook zou willen of die kwaliteiten hebben die jij zou willen hebben, dan wordt je automatisch geprikkeld en gemotiveerd om dat ook voor elkaar te krijgen. Verzamel dus mensen om je heen die op weg zijn naar waar jij heen wilt, of die er al zijn. En leer van hen en laat ze je inspireren.
Dat is niet alleen veel leuker, maar geeft je ook energie in plaats van dat het je energie kost.