De stap zetten om te emigreren

In 2022 verkocht ik, redelijk onverwachts, mijn bedrijf in Amsterdam. Hoewel ik al jaren met die plannen rondliep, zette ik nooit die stap. Want je hebt personeel, verantwoordelijkheden, klanten die op je rekenen etc. En dus modder je maar verder en wordt steeds ongelukkiger.
Totdat, door allerlei toevallige omstandigheden, ik zomaar ineens de kans kreeg om het bedrijf te verkopen. Op mijn voorwaarden. Waardoor ik het met een goed gevoel kon overdragen.

Ook op andere vlakken klopte een vertrek ineens. Mijn ouders leefden inmiddels allebei niet meer en kinderen heb ik niet. Daarvoor hoefde ik dus niet meer in Nederland te blijven. En ik woonde in Amsterdam dan wel op een fantastische locatie aan het water, maar de huur werd jaar-na-jaar dermate hoog dat het eigenlijk stompzinnig was om daar aan vast te blijven houden. Kortom, alle seinen stonden op groen. Als ik het nu niet deed, zou ik het waarschijnlijk nooit meer doen….

Ik ben van het principe: beter spijt van iets wat je hebt gedaan maar mislukte, dan spijt van iets wat je uit angst nooit hebt gedaan maar wel wilde. Dus ik waagde de sprong!

Ik was eindelijk vrij en kon ineens doen en laten wat ik wilde. Iets wat ik de stressvolle jaren ervoor echt niet kon.

Ik besloot te starten met een half jaar te gaan reizen. In de winter uiteraard, weg van de kou en de grijze luchten. Met de auto door Zuid-Europa, want ik wilde per se mijn hond meenemen. Op zoek naar een manier om te ontladen van alle stress die mijn bedrijf met zich mee had gebracht. En zeker ook om alle vakanties, die er in de voorgaande jaren bij in waren geschoten, in te halen.

Met als bijvangst hopelijk het ontdekken van een plek in de warme zon, ergens op die reis, waar ik graag zou willen wonen en een huis zou willen kopen.

De reis leidde via de besneeuwde Franse Alpen langs de Zuid-Franse Côte d’Azur, de Spaanse Costa Brava, naar de Costa Blanca, de Costa del Sol en vervolgens naar de Portugese Algarve. En weer terug.
Al sinds ik in mijn twintiger jaren voor de eerste keer aan de Côte d’Azur kwam, ben ik verknocht aan die streek. De kust, de natuur, de geur, het licht. Alles vind ik er fantastisch. Ik heb zelfs geen problemen met Fransen, in tegenstelling tot het merendeel van de Nederlanders. Maar aan de Côte d’Azur is, wat ik wil, volstrekt onbetaalbaar. Helaas betekent dat wel dat je elders gaat zoeken, maar vervolgens alles gaat vergelijken met de Côte d’Azur…..

Aan de Costa Brava kwamen we in fantastisch leuke plaatsen terecht met kleine grillige baaitjes, omzoomd met prachtige bossen. Gezien de temperaturen in de winter, te koud aan de Costa Brava en de Portugese Algarve, was het echter al snel duidelijk dat het een plek aan de Costa Blanca of aan de Costa del Sol zou moeten worden. Die regio’s hebben in Europa de beste temperatuur in de winter, terwijl de Costa Blanca dan weer een gematigdere temperatuur in de zomer heeft dan de hetere Costa del Sol.

Maar Spanje staat, aan de toeristische kust tenminste, over het algemeen niet bekend om zijn fantastische architectuur en Spaanse cultuurbeleving. Een heerlijk klimaat, maar vaak ook veel lelijke hoogbouw, uit de tijd van dictator Franco, en massa toerisme met goedkope zuip,-en vreet tentjes. Niet echt aantrekkelijk als je op zoek bent naar een alternatief voor de Côte d’Azur.

Maar toen belandden we aan de Costa Blanca Noord. Eerst in de heuvels achter Calpe en later in Moraira, Benitachell en Benissa Costa. En daar ‘klikte het’. Het klopte gewoon; de kust, de natuur, het klimaat, weinig hoogbouw, de mensen, … Veel Nederlanders ook. En dat heeft voordelen en nadelen. Het kwam desondanks in ieder geval heel erg in de buurt van wat me zo aanspreekt aan de Côte d’Azur. Ik had mijn plek gevonden. Hier wil ik wel wonen! En hoewel het 1 van de duurste regio's is van Spanje, moest het lukken om hier een huis te kopen dat aan mijn wensen voldeed.

En zodra je dat weet, dan verdwijnen je twijfels. Misschien niet volledig in eerste instantie, maar je hebt nu een plek gevonden waar je je prettig voelt, waar je wel zou willen wonen. Wat ook wel hielp was dat ik mijn draai totaal niet meer kon vinden toen ik, na de 6 maanden reizen, weer terug in Amsterdam was. En dat maakt de keuze een stuk makkelijker. Echt! En dan kun je op zoek naar een huis. Wat in mijn geval ook nogal een zoektocht met obstakels werd. Maar uiteindelijk wel lukte.

Ben jij in de gelukkige omstandigheid dat je bijvoorbeeld al sinds je jeugd naar een bepaalde plaats gaat en daar dol op bent? Dan maakt dat de keuze een stuk makkelijker. Tenzij dat, net als bij mij, om een peperdure streek als de Cote d'Azur of Ibiza gaat.....